logo
Niedziela, 19 maja 2024 r.
imieniny:
Celestyny, Iwony, Piotra, Iwona – wyślij kartkę
Szukaj w


Uroczystość Zesłania Ducha Świętego, rok B

 

Niedziela, 19 maja 2024
VII tydzień Okresu Zwykłego, III tydzień psałterza

 

 

Czytania liturgiczne

Niedziela Zesłania Ducha Świętego

 

MSZA W DZIEŃ

 

Nowy lekcjonarz: Dz 2, 1-11; Ps 104 (103), 1ab i 24ac. 29b-30. 31 i 34 (R.: por. 30); Ga 5, 16-25;  J 15, 26-27; 16, 12-15;

 

Stary lekcjonarz: Dz 2, 1-11; Ps 104, 1ab i 24ac. 29bc-30. 31 i 34 (R.: por. 30); 1 Kor 12, 3b-7. 12-13; J 20, 19-23;


[czerwony kolor szat]



PIERWSZE CZYTANIE (Dz 2, 1-11)
Wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wichru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też jakby języki ognia, które się rozdzielały, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić.
Przebywali wtedy w Jeruzalem pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak tamci przemawiali w jego własnym języku.
Pełni zdumienia i podziwu mówili: «Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami? Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? – Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie – słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże».

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 104 (103), 1ab i 24ac. 29b-30. 31 i 34)

Refren: Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię.

Błogosław, duszo moja, Pana, *
Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki!
Jak liczne są dzieła Twoje, Panie, *
ziemia jest pełna Twych stworzeń.

Kiedy odbierasz im oddech, marnieją *
i w proch się obracają.
Stwarzasz je, napełniając swym Duchem, *
i odnawiasz oblicze ziemi.

Niech chwała Pana trwa na wieki, *
niech Pan się raduje z dzieł swoich.
Niech miła Mu będzie pieśń moja, *
będę radował się w Panu.

DRUGIE CZYTANIE (Ga 5, 16-25)
Owoce Ducha

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Galatów

Bracia: Postępujcie według ducha, a nie spełnicie pożądania ciała. Ciało bowiem do czego innego dąży niż duch, a duch do czego innego niż ciało, istąd nie ma między nimi zgody, tak że nie czynicie tego, co chcecie. Jeśli jednak pozwolicie się prowadzić duchowi, nie będziecie podlegać Prawu.
Jest zaś rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość, wyuzdanie, bałwochwalstwo, czary, nienawiść, spory, zawiść, gniewy, pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy, zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne. Co do nich zapowiadam wam, jak to już zapowiedziałem: ci, którzy się takich rzeczy dopuszczają, królestwa Bożego nie odziedziczą.
Owocem zaś Ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie. Przeciw takim cnotom nie ma Prawa. A ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali ciało swoje z jego namiętnościami i pożądaniami. Mając życie od Ducha, do Ducha się też stosujmy.

Oto słowo Boże.

SEKWENCJA

Przybądź, Duchu Święty,
Ześlij z nieba wzięty
Światła Twego strumień.

Przyjdź, Ojcze ubogich,
Przyjdź, Dawco łask drogich,
Przyjdź, Światłości sumień.

O najmilszy z gości,
Słodka serc radości,
Słodkie orzeźwienie.

W pracy Tyś ochłodą,
W skwarze żywą wodą,
W płaczu utulenie.

Światłości najświętsza,
Serc wierzących wnętrza
Poddaj Twej potędze.

Bez Twojego tchnienia,
Cóż jest wśród stworzenia?
Tylko cierń i nędze.

Obmyj, co nieświęte,
Oschłym wlej zachętę,
Ulecz serca ranę.

Nagnij, co jest harde,
Rozgrzej serca twarde,
Prowadź zabłąkane.

Daj Twoim wierzącym,
W Tobie ufającym,
Siedmiorakie dary.

Daj zasługę męstwa,
Daj wieniec zwycięstwa,
Daj szczęście bez miary.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Przyjdź, Duchu Święty, napełnij serca swoich wiernych
i zapal w nich ogień swojej miłości.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (J 15, 26-27; 16, 12-15)
Duch Prawdy doprowadzi was do całej prawdy

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Gdy przyjdzie Paraklet, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On zaświadczy o Mnie. Ale wy też świadczycie, bo jesteście ze Mną od początku.
Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe. On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi. Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi».

Oto słowo Pańskie.

 
wczoraj
dziś
jutro
Refleksja katolika
Niedziela Zesłania Ducha Świętego, rok B
Przyjdzie Duch Prawdy

"Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy" (J 16,13)

„Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię” – powiedział Jezus w zeszłoniedzielnej Ewangelii. Niby proste, ale tylko dopóki nie podejmie się praktycznej realizacji tego wezwania. Pojawi się tysiące problemów: kiedy, jak, jakimi słowami, gdzie, komu. Jak dużo, jak głośno, jak długo. To nie są niepotrzebne szczegóły. Od tego może zależeć czyjaś wiara lub jej odrzucenie. Sposób przekazywania wiary może decydować o tym, czy słowo będzie przyjęte jak proroctwo, czy jak dziwactwo.

Nie da się wszystkiego przewidzieć, wszystkiego zaplanować. Nie wszystko zależy od nas. Wiara to również, a raczej przede wszystkim, dar Boga. Nigdy się nie dowiemy, dlaczego ktoś, pomimo najpiękniejszych i najmądrzejszych słów – nie uwierzy, a potem nagle uwierzy pomimo słów nie najpiękniejszych i nie najmądrzejszych.

Ale nawet w tym, co zależy tylko od nas - nie zawsze umiemy dać to, co trzeba. Sami nie zawsze wiemy, nie zawsze rozumiemy. Nawet apostołowie, którzy byli tak blisko Jezusa, którzy tak długo Go słuchali – wielu rzeczy nie rozumieli. Bo nie były to rzeczy znane, nie były to sprawy tego świata, ale innej rzeczywistości, Bożej. I Jezus dobrze o tym wiedział. Wiedział, że będzie im, że będzie nam wszystkim potrzebna pomoc. I tę pomoc nam zesłał.
 
Dziś jest dzień zesłania Ducha Świętego. Duch Jezusa najpierw pomaga zrozumieć nam. Pomaga nam żyć dla Boga i dla Boga umierać. A potem pomaga zrozumieć tym, którym my o Bogu mówimy. Także im pomaga dla Boga żyć i dla Boga umierać.

To dla nas ogromna radość. Radość, że nie wszystko zależy od nas. Radość, że nasze błędy i niedoskonałości nie zepsują wszystkiego w sercach innych ludzi, bo nad tym wszystkim czuwa Bóg i z pomocą przychodzi Duch Święty. I radość, że w tym, co chcemy robić i mówić, mamy pomoc „z góry”.

„Gdy jednak przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie".
 
*
Garść myśli:
*
Duch Święty to przedziwne tchnienie życia, to jakby wiatr usłużnie przynoszący wilgoć na pustynię. (kard. Stefan Wyszyński)
*
Powierzcie się Duchowi Świętemu, by odkrywać Chrystusa. Duch jest niezbędnym przewodnikiem w modlitwie, duszą naszej nadziei i źródłem prawdziwej radości. (Benedykt XVI)
*
Są różne drogi do doskonałości, bo różne i liczne są dary Ducha Świętego. (św. Ignacy Loyola)
*
On kieruje serca ku górze, prowadzi słabych jak za rękę, a postępujących naprzód doskonali. On oświeca tych, którzy są czyści od wszelkiej skazy, a przebywając z nimi, czyni ich ludźmi duchowymi. (św. Bazyli Wielki)

Bogumiła Szewczyk
bog-szew@wp.pl
 
***
 
Bóg pyta:

Jeśli bowiem miłujecie tych, którzy was miłują, cóż za nagrodę mieć będziecie? Czyż i celnicy tego nie czynią?
I jeśli pozdrawiacie tylko swych braci, cóż szczególnego czynicie? Czyż i poganie tego nie czynią?

Mt 5, 46-47

 

***

 

Sny, Syr 34

1. Mąż głupi miewa czcze i zwodnicze nadzieje, a marzenia senne uskrzydlają bezrozumnych.
2. Podobny do chwytającego cień i goniącego wiatr jest ten, kto się opiera na marzeniach sennych.
3. Marzenia senne podobne są do obrazów w zwierciadle, naprzeciw oblicza - odbicie oblicza.
4. Co można oczyścić rzeczą nieczystą? Z kłamstwa jakaż może wyjść prawda?
5. Wróżbiarstwo, przepowiednie z lotu ptaków i marzenia senne są bez wartości, jak urojenia, które tworzy serce rodzącej.
6. Poza wypadkiem, gdy Najwyższy przysyła je jako nawiedzenie, nie przykładaj do nich serca!
7. Marzenia senne bardzo wielu w błąd wprowadziły, którzy zawierzywszy im upadli.
8. Prawo wypełni się bez kłamstwa, a mądrość jest wypełnieniem tego, co mówią usta godne zaufania.

Podróże, Syr 34

9. Mąż, który podróżował, zna wiele rzeczy i mądrze przemawiać będzie, kto ma wielkie doświadczenie.
10. Kto nie ma doświadczenia, wie mało, a ten, kto podróżował, wzbogacił swą roztropność.
11. Wiele widziałem w moich podróżach i więcej wiem, niż wypowiedzieć potrafię.
12. Często byłem w niebezpieczeństwie śmierci i dzięki temu [doświadczeniu] zostałem ocalony.
13. Duch bojących się Pana żyć będzie, albowiem ich nadzieja jest w Tym, który ich zbawia.
14. Ten, kto boi się Pana, niczego lękać się nie będzie ani obawiać, albowiem On sam jest jego nadzieją.
15. Szczęśliwa dusza tego, który się boi Pana. Kogóż się on trzyma i któż jest jego podporą?
16. Oczy Pana są nad tymi, którzy Go miłują - tarcza potężna i podpora silna, ochrona przed gorącym wichrem i osłona przed żarem południa, zabezpieczenie przed potknięciem się i pomoc w upadku.
17. Podnosi On duszę i oświeca oczy, daje zdrowie, życie i błogosławieństwo.

Ofiary, Syr 34

18. Kto przynosi na ofiarę rzecz niesprawiedliwie nabytą, ofiaruje szyderstwo: dary bezbożnych nie są bowiem przyjemne Panu.
19. Nie ma upodobania Najwyższy w ofiarach ludzi bezbożnych, a grzechy przebacza nie przez wzgląd na mnóstwo ofiar.
20. Jakby na ofiarę zabijał syna w obecności jego ojca, tak czyni ten, co składa w ofierze [rzecz wziętą] z własności ubogich.
21. Nędzny chleb jest życiem biednych, a kto go zabiera, jest zabójcą.
22. Zabija bliźniego, kto mu zabiera środki do życia, i krew wylewa, kto pozbawia zapłaty robotnika.
23. Jeśli jeden buduje, a drugi rozwala, jakiż pożytek im zostaje, poza trudem?
24. Jeden się modli, a drugi przeklina: czyjego wołania Pan wysłucha?
25. Ten, kto się umył po dotknięciu trupa i znów się go dotknął, z jakiż pożytek odniósł ze swego obmycia?

26. Taki jest człowiek, który pości za swoje grzechy, a wraca i czyni znów to samo. Któż wysłucha jego modlitwy i jakiż pożytek z jego uniżenia? 

wczoraj
dziś
jutro
Komentarz liturgiczny
Paraklet

Uroczystość Zesłania Ducha Świętego kończy liturgiczny okres Wielkanocny. Jezus nazywa Ducha Świętego Wspomożycielem. W języku greckim użyty jest tu bogaty w znaczenie termin Paraklētos. W zależności od kontekstu tłumaczy się go jako ‘adwokat, obrońca czyjejś sprawy, pośrednik, który przemawia w czyjejś obronie’; ale także ‘ten, kto ratuje, wybawia, pociesza’. Rozpiętość znaczeniowa tego wyrazu sprawia, że w niektórych przekładach Pisma Świętego zostawia się słowo „Paraklet”, gdyż każdy przekład uwzględnia tylko jakiś aspekt. Pan Jezus wyjaśnia, jaka jest rola Parakleta. On świadczy o Jezusie, o znaczeniu Jego osoby i misji. Jest Nauczycielem – prowadzi do pełni prawdy, czyli umożliwia jasne przyjęcie objawienia, jakie daje Jezus. Będzie uczył też o sprawach przyszłych. Paraklet uwielbi Jezusa: ukaże Jego boską naturę, Jego wieczną chwałę, która – póki jest On w ciele – nikomu nie jest w pełni znana. Dopiero po wydarzeniach paschalnych będzie ukazana przez Ducha Prawdy.

Duchu Święty, przyjdź do mego serca. Prowadź mnie ku pełni prawdy, objawiaj mi prawdę o moim Panu, Chrystusie. Umacniaj moją wiarę i ucz dawać świadectwo o Ewangelii zbawienia. Amen.
 

Rozważania pochodzą z książki
 
Andrzej Kiejza OFMCap
Edycja Świętego Pawła
www.edycja.pl
wczoraj
dziś
jutro
Refleksja maryjna

Macierzyństwo wspólne i duchowe

W Tradycji prawda ta posiada dwie, uzupełniające się ze sobą płaszczyzny zastosowania. W pierwszym przypadku, jak w cytowanym wyżej tekście św. Augustyna, realizuje się macierzyństwo w Kościele jako "powszechny sakrament zbawienia". Macierzyństwo jest realizowane także w każdej wierzącej osobie. Sobór Watykański II przychyla się do pierwszego aspektu, pisząc: "Kościół stanie się również matką, ponieważ poprzez nauczanie i chrzest tworzy nowe i nieśmiertelne życie dzieci poczętych z dzieła Ducha Świętego i zrodzonych z Boga". W Tradycji jeszcze wyraźniej zaznaczone jest osobiste zaangażowanie każdej duszy: "Każda wierząca dusza poczyna i rodzi Słowo Boga [...] Z punktu widzenia cielesności istnieje tylko jedna Matka Chrystusa, z punktu widzenia wiary, wszystkie dusze rodzą Chrystusa, gdy przyjmują słowo Boga" (Święty Ambroży). "Matka nosiła Go w łonie, my nosimy Go w sercu, Najświętsza Panna stała się ciężarna poprzez wcielenie Chrystusa, nasze serce staje się ciężarne z wiary w Niego. Ona porodziła Zbawiciela, nasza dusza rodzi zbawienie i chwałę. Nasze dusze nie są jałowe, są płodne dla Boga" (Święty Augustyn).

R. Cantalamessa


teksty pochodzą z książki: "Z Maryją na co dzień - Rozważania na wszystkie dni roku"
(C) Copyright: Wydawnictwo SALWATOR,   Kraków 2000
www.salwator.com

wczoraj
dziś
jutro

Kiedy, o Panie, kiedy będę Cię kochał doskonale?

 

Z ‘Dziennika Duchowego' Sługi Bożego ks. Franciszka Jordana (1848-1918),
Założyciela Salwatorianów i Salwatorianek

Modlitwa na dziś

Boże, który nauczyłeś Swój Kościół przestrzegać wszystkich przykazań Boskich, spraw, abyśmy naśladując twojego kapłana, św. Iwona, praktykowali dzieło miłosierdzia i zasłużyli sobie na Królestwo Niebieskie. Amen.




Patron Dnia



św. Iwo
 
kapłan, patron adwokatów

Św. Iwo Helory urodził się w roku 1253 w Kermartin w Bretanii. Ojciec wysłał go do papieża na studia. Przez dziesięć lat św. Iwo uczył się filozofii, teologii, prawa kanonicznego i świeckiego. Wróciwszy do Bretanii został oficjałem diecezjalnym w Rennes, a później w Treguier. Wypełniał swój zawód sprawiedliwie, był nieprzekupny, zawsze troszczył się o biedaków i ludzi niskiego pochodzenia. Szybko stał się znany jako "adwokat biedaków", za których często opłacał koszty postępowania sądowego, a potem odwiedzał ich w więzieniu. Jego ideą była sprawiedliwość dla wszystkich. Wytrwale starał się godzić zwaśnione strony i prowadzić do pojednania, aby nikt nie musiał ponosić niepotrzebnych kosztów postępowania. W roku 1284 otrzymał święcenia kapłańskie i poświęcił się pracy w parafii. Ale zawsze służył każdemu swą wiedzą prawniczą. Żył oszczędnie i skromnie, oświecając parafian nie tylko w sprawach duchowych, ale i świeckich; był dobrym kaznodzieją i. Zmarł 19 maja 1303 roku.

jutro: św. Bernarda ze Sieny

wczoraj
dziś
jutro