Celiny, Ireneusza, Ninony, Niny, Waleriana – wyślij kartkę
Komentarz liturgiczny
Nasycający pokarm
Rozmnożenie chleba jest znakiem zapowiadającym Eucharystię – prawdziwy pokarm, który daje życie wieczne. To nim Jezus karmi tych, którzy są poranieni grzechem, niezdolni kochać, nie rozumieją historii swego życia, buntują się na doświadczane cierpienia. Jezus nie zadowala się samym tylko uzdrowieniem z choroby. Jego miłość nie tylko pochyla się nad cierpieniem, ale także nasyca najgłębszy ludzki głód. Tak więc jak do uzdrowienia potrzebna jest łaska, podobnie zaspokojenie ludzkich pragnień nie dokonuje się ludzkimi siłami, ale potrzeba obecności i mocy Chrystusa.
Od lat leczysz mnie, Panie, ze zranień zadanych mi przez grzech. Proszę Cię jeszcze o pokarm, który pozwoli mi prawdziwie żyć i kroczyć Twoimi śladami.
Rozważania pochodzą z książki
Patron Dnia
św. Ninona
dziewica
Chrześcijaństwo zostało zaszczepione w Gruzji pod koniec III wieku. Legenda przypisuje to apostolskiej działalności św. Ninony, która dostała się tam jako branka wojenna. Wokół tej świętej, przez Martylologium Rzymskie zwanej po prostu Chrystiana - Chrześcijanka, a przez Gruzinów – Ninona, narosło wiele legend. Najbardziej wiarygodna zdaje się najstarsza i najprostrza wersja, którą gruziński książe Bakur podał Rufinowi z Akwilei, historykowi Kościoła z IV wieku po Chrystusie. Ninona wywarła na tubylcach wrażenie przez swoją dobroć i pobożność, a przede wszystkim dzięki cudownemu uzdrowieniu chorych w imię Chrystusa, swojego Boga. Jej modlitwy miały nawrócić wielu tubylców, podobno nawet króla i królową. Za jej przyczyną został wzniesiony kościół o tak cudownej architekturze, iż lud zaczął żądać, aby również go ochrzczono. Król miał wysłać posła do cesarza Konstantyna, prosząc o biskupów i księży dla kontynuacji i rozszerzania dzieła św. Ninony.
jutro: św. Adelajdy
