„Tam, gdzie wznosi się wyniosły szczyt, uwaga kieruje się ku niemu, a jego majestatyczność, jego niedostępność czy trudność zdobycia, kryjące go chmury i śniegi niczym siwy włos wieńczący głowę starca, spływające w doliny lodowce, fascynują i onieśmielają. (…) Bliższe nieba niż wszystkie otaczające je miejsca na ziemi, góry mają również swe miejsce w symbolice wzlotu duszy do Boga, transcendencji, wzniosłości, tego, co najwyższe.

W naszej zabieganej, poszarpanej i powierzchownej codzienności trudno nam dojść do wyciszenia i skupienia. Nie potrafimy nieraz znaleźć czasu na odpoczynek, a co dopiero na dłuższą (np. pięciominutową) modlitwę. Jednak biografie wielu świętych pokazują, że kontemplatywny stan, a nawet mistyczne doświadczenia często były ich udziałem właśnie w tym okresie życia, gdy byli zajęci mnóstwem spraw. Przykładem może być Ignacy Loyola, a w naszych czasach Matka Teresa z Kalkuty czy Jan Paweł II.

Lubię mówić, że człowiek ma w sobie pewien dynamizm. I ten dynamizm nas pcha w różnych kierunkach, często zupełnie bezużytecznych. No bo tak naprawdę co nam z tego przyjdzie, że będziemy wiedzieli, czy na jakiejś planecie jest dwutlenek węgla, czy go nie ma? A jednak chcemy to wiedzieć.   z Michałem Hellerem rozmawia Wojciech Bonowicz

Młodzi powstańcy, akowcy, żołnierze armii Andersa, żołnierze gen. Maczka, rtm. Pilecki, Danuta Siedzikówna, tysiące znanych i nieznanych z nazwiska wyklętych – zamordowanych w ubeckich katowniach, zagazowanych w niemieckich obozach śmierci, zaszczutych w PRL-u – oni wszyscy nosili w sobie coś, co dzisiaj wielu ludziom wydaje się abstrakcją: miłość do Polski. 

Post, modlitwa i jałmużna – faryzeusze nie tylko przestrzegali tych praktyk, ale i skrupulatnie je realizowali. Traktowali je jednak jako cel sam w sobie, a nie jako środek do jego osiągnięcia. Zwiesić głowę jak sitowie, przywdziać na siebie jutę, głowę posypać popiołem i przez czterdzieści dni nie wziąć niczego innego do ust nad suchy chleb i wodę. Czy na tym ma polegać sedno postu?

Ignacy często egzaminował swoje serce i myśli, by nie zboczyć z  właściwego kursu. Jedna z reguł, jakie stosował, była następująca: „Powinniśmy bardzo zwracać uwagę na przebieg myśli. Jeżeli ich początek, środek i koniec jest całkowicie dobry, zmierzający do tego, co jest w pełni dobre, jest to znak dobrego anioła. Ale jeśli przebieg myśli, które nam poddaje, prowadzi ostatecznie do jakiejś rzeczy złej, (…) [myśl taka] pochodzi od złego ducha (…)” (Ćwiczenia duchowe, 333).

Na pytanie: Jaki jest twój Bóg? przeciętny chrześcijanin udzieliłby zapewne różnych odpowiedzi. Byłyby one mniej lub bardziej poprawne teologicznie, lepiej lub gorzej odnosiłyby się do nauki Chrystusa zawartej w Piśmie Świętym, a także do nauki Kościoła.

W jaki sposób charyzmat augustiański przeżywają kobiety? Czy w historii można dostrzec pewne specyficzne cechy charakte­ryzujące realizację ideału augustiańskiego w życiu kobiet? Kim są augustianki? Czym się charakteryzują? Te pytania mogą po­móc nam w rozpoczęciu refleksji na temat augustianek prowa­dzących życie kontemplacyjne, drugiej gałęzi, która wraz z za­konem braci stanowi Zakon św. Augustyna, duchową ojczyznę papieża Leona XIV.

Człowiek, który żyje w świetle Boga, nie potrzebuje masek ani pustych deklaracji. Jego życie samo staje się świadectwem. Ewangelia jest zaproszeniem do głębokiego nawrócenia serca. Nie do lęku, ale do wolności, bo tam, gdzie serce należy do Boga, Prawo przestaje być ciężarem, a staje się drogą miłości prowadzącą do królestwa niebieskiego.

Małżeństwo to zalążek rodziny, podstawowa komórka społeczna, bez której nie może istnieć żadna społeczność, ani narodowa, ani na pewno globalna. Wypada więc zwrócić uwagę na dane nam przykłady świętych i grzesznych małżeństw oraz zastanowić się, w jaki sposób możemy skorzystać z ich przykładu.